شد دلم خون ز درد جدایی                ای امید دل من کجایی
تا که من دل به عشق تو بستم   دل ز مهر دو عالم گسستم
من ز خوبان تو را برگزیدم               از لبت لذت جان چشیدم
ای رخت قبله گاه امیدم              روی خوب تو را می پرستم
بی رویت ای نگارم                             چون مویت بی قرارم
تو مه روشنی       دل و جان منی       جلوه گلشنی
آرزوی دلی       با صفا چون گلی       شادی محفلی
بیا تو با ما شبی صفا کن         به عاشق خود دمی وفا کن
یار دلربا                محبوب بی وفا
بازآ شبی در بر من ، تو ای دلبرم ، در برم ، بگذر بر سرم

رحمی آخر به چشم ترم ، دلبرم ، بنشین در برم

ای نوگل گلشن آرزویم                جز مهر من به عالم نجویم

زیبا چون گلی ، چون شوقی در دلی ، روشنی بخش هر محفلی

سوم : برنامه گلها  دانلود

گلهای تازه 85

دستگاه : شور

آواز : شجریان

نوازندگان : لطف الله مجد ، پرویز یاحقی ، امیرناصر افتتاح

شعرها : حافظ

گوینده : فخری نیکزاد

صدا بردار : محمد جهانفرد

تاریخ ضبظ : فروردین 1353

گوینده :

افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع                شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت

می خواست گل که دم زند از رنگ و بوی تو           از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت

بر برگ گل به خون شقایق نوشته اند        کآنکس که پخته شد می چون ارغوان گرفت

یاحقی در قسمت نخست ، بخشی از تصنیف معروف خود – محبت از گلهای رنگارنگ 490 – را نیز اجرا می کند .

درآمد

ساقی بیا که یار ز رخ پرده بر گرفت                             کار چراغ خلوتیان باز در گرفت

درآمد

آن شمع سرگرفته دگر چهره برفروخت              وین پیر سالخورده جوانی ز سر گرفت

سلمک

آن عشوه داد عشق که مفتی ز ره برفت     وآن لطف کرد دوست که دشمن حذر گرفت

سلمک

بار غمی که خطر ما خسته کرده بود                 عیسی دمی خدا بفرستاد و بر گرفت

قرچه رضوی

زنهار زآن عبارت شیرین دلفریب                      گویی که پسته تو سخن در شکر گرفت

حسینی

هر سرو قد که بر مه و خور جلوه می فروخت            چون تو در آمدی پی کار دگر گرفت

فرود به رضوی قرچه

زین قصه هفت گنبد افلاک پرصداست                 کوته نظر ببین که سخن مختصر گرفت

چهارم : کوک سه تار(2)

در ادامه مطلب شماره گذشته این بار به دستگاه شور می پردازیم ؛ فقط توجه داشته باشید کوک ساز آقای عبادی حدود دو پرده کمتر از دیاپازون است!

1 – کوک های شور :  دانلود

1- شور سل (راست کوک) : دو – سل – دو – فا .

* گام این کوک : سل – لا کرن – سی بمل – دو – ر (کرن = سلمک) – می بمل – فا – سل .

2- شور لا (راست کوک) : دو – سل – لا – ر .

* گام این کوک : لا – سی کرن – دو – ر – می (کرن) – فا – سل – لا .

3- شور ر (چپ کوک) : دو – سل – ر – ر .

* گام این کوک : ر – می کرن – فا – سل – لا (کرن) – سی بمل – دو – ر .

4- شور (و ابوعطا) ر (چپ کوک) : دو – سل – فا – ر . (مانند کوک بالاست فقط برای صدا دهی بهتر در ابوعطا سیم سوم فا – نت شاهد ابوعطا- کوک می شود – توضیح وبلاگ گلها)

* گام این کوک : ر – می کرن – فا – سل – لا (کرن) – سی بمل – دو – ر .

5- شور سل (راست کوک) : دو – سل – سل – فا . (مانند کوک شماره 1 است بازهم برای صدا دهی بهتر سیم سوم سل – شاهد شور- کوک شده است – توضیح از وبلاگ گلها)

* گام این کوک : سل – لا کرن – سی بمل – دو – ر (کرن = سلمک) – می بمل – فا – سل .

6- شور دو : دو – سل – دو – دو .

* گام این کوک : دو – ر کرن – می بمل – فا – سل – لا بمل – سی بمل – دو .

7- شور سل : دو – فا – سل – دو . (مانند کوک یکم است ولی سیمهای دوم و سوم برای صدا دهی  بهتر تغییر کوک یاقته اند – توضیح از وبلاگ گلها)

* گام این کوک : سل – لا کرن – سی بمل – دو – ر (کرن = سلمک) – می بمل – فا – سل .

2 – تکنوازان 171  دانلود

مایه : دشتی

ویلن : اسدالله ملک

سه تار : احمد عبادی

تنبک : امیرناصر افتتاح

* اسدالله ملک در دقیقه 5 برنامه اشاره به چهارمضراب معروف کاروان اثر ابوالحسن صبا می کند .

پنجم

: سیامک ایقانی

استاد سیامک ایقانی در سال 1326 در کازرون چشم به جهان گشود و تا مقطع تحصیلی فوق دیپلم در شیراز سکونت داشت. با بهره گیری از موهبت الهی و استعداد ذاتی و همچنین اقامت در فضای شاعرپرور و ادیب محور شیراز که آن روزها از هر ایرانی یک حافظ و سعدی بالقوه می ساخت بیش از شش یا هفت سال نداشت که به همراه پدر خود در میانه راه شیراز به تهران با تهیه یک سازدهنی شروع به نواختن نغمات و ملودیهایی نمود که تا آن زمان شنیده بود.

و این اولین بارقه از ظهور ستاره ای دیگر در آسمان پرفروغ موسیقی و فرهنگ غنی این سرزمین بود. پس از این اولین واقعه جدی، وی تا حدود ده سالگی علاوه بر سازدهنی با فلوت دایی خود گاه و بی گاه سرگرم نغمه پردازی می شد تا این که در ده سالگی پدر ایشان با خریداری یک سنتور نه خرک زمینه ساز ورود جدی سیامک ایقانی به موسیقی شد. سیامک ده ساله که در حال گذار از سنین کودکی به نوجوانی بود با سنتور و بدون هیچ معلمی، بطور خودآموز شروع به آشنایی با دریای بیکران موسیقی ایران زمین نمود ولی سنتور برای وی آن مرکبی نبود که یارای پاسخگویی به نجواهای درونی، مکنونات قلبی و تفکر متفاوت ومتعالی وی را که حتی در همان سنین در باب موسیقی داشت را دارا باشد بطوری که در این مورد خود ایشان گفته اند "سنتور به تنهایی روح مرا ارضاء نمی کرد".  وی در همان دوره با خریداری یک ویولن هشت تومانی توانست آن جزء گمشده و زبان شیوای سخنگوی روح پرتلاطمش را باز یابد و به مدد آن ، چنان که بی شک تا پیش از این نیز با آن آشنا بوده اید برگهایی زرین بر دفتر گرانقدر و فاخر موسیقی اصیل ایرانی بیافزاید. در ادامه پس از نواختن و تمرین از روی صفحات و نوارهایی که در دست داشت برای فراگیری نت خوانی و نت نویسی جهت پیگیری علمی موسیقی به کلاس مدرسی به نام "معمان" در شیراز رفت که در آنجا معلم از شاگردش – سیامک ایقانی – می خواست که در پایان کلاس و به دور از چشم دیگر شاگردان، چهارمضرابهایی که ساخته است را به استادش بیاموزد !!

ایشان در کنار نوابغی دیگر همچون زنده یاد سهیل ایقانی برادر کوچکترشان و نوازنده چیره دست سنتور و پیانو و استاد بی بدیل مهران مهتدی - که امروزه کمتر کسی را در این سرزمین پهناور می توان یافت که با موسیقی ایرانی و تکنوازی به عنوان مقوله ای جدی برخورد می کند یا کرده است و از محضر و سبک نوازندگی و بیان ایشان در موسیقی ایرانی علی الخصوص ساز سرکش ویولن بهره نبرده باشد، استادی که همواره آوازه نامش در سایه افتادگی و تواضع بیش از اندازه اش بوده، کسی که تمامی اهالی موسیقی همواره بر توان و نبوغ وی صحه گذارده اند و در همه این سال ها به دور از هیاهو به تلاش برای تربیت نسل های جدید سولیست مشغول بوده و همواره تنها کسی است که آرزو داشته شاگردانش از خود وی بهتر باشند – به نوازندگی و تمرین مشغول بوده اند که از اوان کودکی تا کنون صمیمیت و رابطه دوستی خود را نیز حفظ نموده اند. از دیگر همنواهای ایشان در این دوره می توان به نام هایی چون جمال اسفندیاری، فریدون حافظی، باقر امینی و ده ها تن دیگر اشاره نمود.

استاد ایقانی در سال 1349 به رادیو راه پیدا کرد و تا اواخر سال 1351 نیز در آنجا مشغول نوازندگی بوده است. از سال 1352 تا سال 1354 نیز به خدمت سربازی رفت پس از آن نیز در رادیو مجددا مشغول فعالیت هنری شد و در برنامه های آقای نوذری که با همکاری بهرام سارنگ اجرا می شد به آهنگسازی و تکنوازی پرداخت. در همان سال 1354 بود که سرپرست ارکستر حمیرا شد.

پس از انقلاب اسلامی وی از سال 1357 تا 1360 به همکاری با مهرداد کاظمی مشغول بوده و پس از آن نیز به همنوازی با اساتید شهیری  چون جهانگیر ملک، فضل ا... توکل، مهران مهتدی، منصور نریمان و دیگر بزرگان پرداخته اند.

در پایان نواخته ای با ویلن آقای ایقانی با تار منوچهر امیرهاشمی و ضرب حسین شادی در دستگاه سه گاه در سال ۱۳۷۲ را بشنوید : دانلود

منبع : http://gol-ha.blogfa.com/post-64.aspx